Οι θεατές στο θέατρο δεν είναι αθώοι, δεν είναι άγραφα λευκά χαρτιά που μπορεί ο καθένας να εγγράψει ότι θέλει. Είναι υποψιασμένοι και καλλιεργημένοι. Έχουν τις αποσκευές τους γεμάτες με εικόνες, συναισθήματα, γνώσεις και αναφορές. Έχουν έναν κώδικα μέσ’ από τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους και άρα και το θέατρο.  Στις αποσκευές τους έχουν επίσης την φαντασία και ποίηση τους με τις οποίες συνδιαλέγονται με τα όσα συμβαίνουν στη σκηνή. Ο θεατής είναι και αυτός (από μια άλλη πλευρά) ένα υποκείμενο που έχει ανάγκη …μύησης στα μυστικά του θεάτρου.Η σκηνή εκπέμπει σημασίες που ζητούν αποδέκτες. Και αποδέκτης δεν είναι άλλος από τον θεατή.  Η τέχνη του να βλέπουμε και να εισπράττουμε τα όσα εκπέμπονται από τη σκηνή είναι εξ ίσου σημαντική με την τέχνη του δημιουργού. Γιατί ο θεατής του θεάτρου είναι και αυτός ένας δημιουργός. Εάν οι άνθρωποι που εργάζονται στη σκηνή έχουν μια μόρφωση, παιδεία, καλλιέργεια, γύρω από το θέατρο τότε και οι θεατές πρέπει να έχουν ανάλογα προσόντα. Τα σεμινάρια της “τέχνης του θεατή” έχουν αυτό το αντικείμενο. Είναι συζητήσεις πάνω στο θέατρο και στον κώδικά του. Περιλαμβάνουν παρακολούθηση παραστάσεων οι οποίες στη συνέχεια αναλύονται και εξετάζονται από θεατρολογική, αισθητική και κοινωνιολογική σκοπιά.